BLOG

blog'a geri dön

2 yorum var - 24 Mayıs 2008 22:06

kulağımda garip bir uğultu,yenilmiş günümde yenilenenememiş bir ben. Hayat bir insana sunulmuş en güzel armağan diye naralar atarken birileri durupta düşünüyorum engüzel armağanda ben niye payımı alamıyorum.Gözlerimi kapıyorum bi ara gece ve alkol. Kanlar görüyorum sahte kahkahalar çınlıyor kulaklarımda,karanlık upuzun bir tünel içinde kısılı kalmış bir ben.Kan damlıyor düşlerimden yitik yaralı bir ben ...Gecenin soğuğunu içimde hissediyorum bağırasım haykırasım geliyor uyanın lan uyanın gece tüm acımazlığıyla üstümüze üstümüze geliyor.Bağırıyorum ne gece duyuyor beni ne karanlık nede insanlar...Bi defa daha ezip geçiyor beni tüm kasvetiyle zalim karanlık..Acımı benle paylaşan kimse yok .yüreğimin en derin yeri acıyor bi anda.Hayat üstüme üstüme geliyor sanki benden alacak bir şeyi kalmış gibi.Gözbebeklerim büyüyor gıptayla baktığım her yana Yaşamın kıyısında kazanmak kadar kaybetmekte var diyorum ,bir ben inanıyor bana,kaybeden taraf oluca.Artık gözlerimi aydın gün olarak açmak istiyorum ama zemheri çöküyor yine düşlerime kırılıyor en nazlı yanım dökülüyor,eskimiş derme çatma duvarın sıvaları gibi...Umut insanın kendi kendine bulaştırdığı en büyük hastalıkmış sonradan anlıyorum sen doğmana bak güzel gün ben bir kez daha yeniliyorum sana boğazımda bir düğümle....

düşmanımız değil ki hayat yenilelim ona! yaşamak her şeye rağmen güzel; fakat sanırım siz bunun farkındasınız.

demir leblebi  05 Haziran 2008 00:23  

farkındamıyım bilemiyorum...

rapunzell83  05 Haziran 2008 00:29  
bu yazıya puanı basanlar: