sosyomat.com

Zaman ne çabuk akıp geçiyor değimli?
Bazen de yapışıp kalıyor… hüzün durakta bir cam üstü lekesi kıvamında…bazen içimde zaman duruyor ,
Ellerimi içime sokup çıkarmak istiyorum kıyıda köşede benden kaçan nefesime karışmamış eskimiş zaman kırıklarını…
Zaman kırılıyor ki içimde bu kadar acıtıyor beni diye düşünüyorum…
Bir kadeh miydi zaman ya da zamansız mıydı bütün alkoller.ben içince mi zaman dururdu yoksa durduğu için mi zaman ben içerdim..
Akıtamıyorum içimdeki kirlenmiş zamanları, şimdiki zaman kipiyle…
Geçmiş zamanlara takılmak yetmiyor ..sardunyalara takılıyorum. tenekelere dikilmiş pembe kırmızı sardunyalara, güneşe gülümseyen. eski sessizlikleri özlüyorum beklide eski yalnızlıkları biliyorum adı yok zamanın ben onu zamansız bir zamanda belki de yok sayarım belki de sayılmaz bir yokluk yaratır o bende…
Mimozaları özlüyorum hiçbir orman onlar kadar çoğaltmıyor renkleri .köpekler kalmadı şehirlerde ya da dere kenarlarında çamurları eşeleyen tavuklar ,kazlar….ördekler podyuma çıkmış manken tavrında parklarda…kuşların sabaha eşlik eden yakarışlarında yalnızlığın aryası var…
Çiçekçiye gittim sardunya almaya ‘’abla şimdi farklı sardunya satıyoruz daha bodur ve daha biçimli’ dedi…
Her şeye dayatılan bu biçime lanet ettim sardunyaları bile bırakmadık onları da piç ettik.
Melezleşme ile üretim yapacağız diye kayısıyı erikle çiftleştirdi aşkı kaybeden şehir tıkınmışlığında ,insanların biçim değiştirmesinden doymayanlar sonra ağaçların ırzına geçtiler…bir sürü ne idüğü belirsiz meyve üretimi aldı başını gidiyor…neyimize yetmedi ki doğanın ürettikleri… müdahale edecek kadar kafayı sıyırdık. hem de ne adına yine bizim bize yaptığımız dayatma yani para ….
Sokaklarında tenekelere dikilmiş sardunyaları ile güneşe gülümseyen anne annem daha mı mutsuzdu benden.üstelik aya gideceğine hiç inanmadı üstelik ‘’sana yağı sakın yeme kızım ‘’onda domuz yağı varmış diyordu…
Mimozaların yaşamalı onlarla direnmelisin bu köhnemişliğe..
Ben ya da sen herkeste bir gün bu eski zaman kırıklarının acıları olacaktır….
İnsanlar deli gibi korkmaya başladılar.evden çıktıklarında soluğu büyük alışveriş merkezlerinde alıyorlar..her biri bir masaya çöreklenmiş tonlarca yalnız insan büyük bir gürültü içinde yalnızlıklarını unutmaya çalışıyorlar.
Çaresizlik nasıl öğretildi bize … büyük hayallerim hiç olmadı.neden olsun ki .ne yapacaktım hayalleri? büyük adam nasıl olunur hiç bilmedim ki ben ,aslında hiç de görmedim.büyük ünvanlar çok gördüm, içlerinde insan mikroskop altında bile görülebilir büyüklük teşkil etmiyordu…
Tabi ki merak iyi bir şeydi kendini keşfetmek için arardı insan her şeyi..çünkü öncesi vardı milyonlarca yıllık ve sonrası ile ilgili tahmin de eğlenceli olurdu..eğlenmek güzeldi
Ama bokunu çıkardı insanlık bu işin.doğanın gidişine müdahale etmek insanlığın en büyük talisizliğidir.artık yağmurlar bile yağmıyor.nisan yağmurlarını ne çok severdim..nisan demek dostovyevski demektir benim için .nisan yağmurları başladı mı alırdım elime ve geçmiş zaman, şimdiki zamanla iç içe geçerdi.
sürekliliğimi onaylardı.
Çocukluğumun tek oyuncağımıydı mavi define kutusu.Neden başka hiçbir oyuncağımı hatırlamıyordum.kendim almıştım o kutuyu..bir çocuk neden oyuncak olarak bir kutu alır ki.neyi saklamak istemiştim içine…ya da acaba hala onun içinde olabilir miyim?
Horoz şekerlerini düşlemeden neden yaşamam gerek .çocukluğumun kırmızı tadları….leblebi tozları.hem oyuncağım.hem boğulma hissim.
peki şimdi …hissizim.
Anlattığım bana bile inanmakta güçlük çeken bir beni, nasıl bir savruluş olarak adlandırmalıyım.
Burası dünya kızım burası dünya burada her şey yassah…
Burada koyulmuş kuralların dışına çıkmak yassah.burada söylenecek cümleleri doğru tartıp biçeceksin yoksa seni duman ederler.
Burada eğer sen bir adımı yanlış atarsan seni öyle bir yok ederler ki……………
Doğru ederler ama ben zaten pek de var sayılmam.acaba bu ben miyim.
Ben ,sen, o kim ?
Hiç kimseyiz biz .değimli ki kendi kurallarını koyamazsın ve küçük bir oyunun bile yok kendi yazıp yönettiğin o zaman sen kimsin ki..
Burada belgelerim var bilgisayarım bir de ofis programlarım bir de …yok yok windows yok..olamaz ya o pencereden kaçmaya kalkarsam…
Ben sardunyaları özledim o teneke kutulara dikilen sardunyaları..bir de güneşe gülümseyen anne annemi…dedeme kahve pişirmek için cezveyi mangala süren..ve artan kahveyle mutlu olup gülümseyen.
Akşam harmanın başında yapılan sohbetleri özledim…müzeyyen senarı dinlerken ağlayan komşu teyzeleri..
Ben bangır bangır bağıran barlarda klüplerde kimsesizliğimi daha çok hissediyorum.
O kuru kalabalık daha çok acıtıyor içimi.insanlığın birbirine bu kadar uzak kalmasına üzülüyorum.herkes önündeki içkiden bir gülümseme bekliyor…
Herkes yalnızlığı ile konuşmaya çalışıyor oralarda ama ne çare kendi sesini bile dinleyecek kulak yok.belki de lanet olsun diyecek yürek yok.bu ne biçim bir çaresizliktir…
…………………..keşke anla işte demeyip anla artık deseydi….

Ve de…. zırvala en azından bir beyaz kağıda………

Dur gittiğin noktaya bak!Ezmeden önce,üzerini çizmeden önce bak geçmişine!Ne kadarda unutkanız,geçmişimiz ile ne kadar kavgalıyız?Ama değilmidir bizi biz yapan geçmişimiz!belkide sebebi budur geçmişimizin bu kadar bize uzaktan bakması,bizimde bu yüzden hayat denilen bu ölü denizde bu kadar mücadelesiz bir şekilde kıyıda sadece kumdan kaleler yapmamız,bize yapılanlardan kaçmak ve korunmak için kaçabileceğimiz kumdan kaleler!

Daha ne kadar kaçabiliriz ki hayattan kumdan kalelere sığınarak.Şiddetli esen bir rüzgar yıkmaz mı,coşmuş bir dalga devirmezmi kumdan surlarımızı başımıza bırakalımda bu mücadelesizliğide savaşalım bizi yıkmak isteyenlere karşı beraberce yada yalnız başımıza!
Duvarın üzerinde bir çatlak,içersine doğru onun karanlıklarına tecavüz edercesine sızan ışıkk hüzmesi,kulaği kesik zamanlarda onun hakkında haberi olmadan arkasından yapılan dedikodular, bir nevi toplumsal sanrıların sonuçları ile kitlesel yaşanımın sebebleriydi belkide.Televizyondan empoze edilen kültür kirliliğinnin doğurduğu sonuclardı bu söylentiler..kelimelerini yazdığı karanlığına giren ışık onun elinden çaldığı umutları ile saklandı annesinin eteğinin altına ve işik ile korunmasız kalan idelerin buharlaşması ile yalnız kalan bir adam gibi şarap şişelerini her devirdiğinde dibine doğru gözünü yönlendirerek elinden çalınan karanlıklarını istercesine şişenin içersine doğru intihar ediyordu...ve yaşamak artık manasız,donuk bir hal alıyor,ürkek bakışlarını etrafına savuruyordu...arkada hayyamın dizelerini seslendiren kırık bir plak ile odasının tavanına astığı ipe doğru gözlerini dikerek son defa göz kapaklarını kapatıyor ve artık bitiriyordu bu sahte aydınlıklar ile dolu hayata karşı ütopik yaşamını!!!

Zamansızlaşma,kum tanelerinin her aşağiya doğru kendini bırakması,bir nevi intihardı....onlar için her yalnız düşünüş,özgürlüğün sınırsızlaşmasının olabilirliğini keşfedişti...Yıkılmaların ardından,yığılmış fikirlerden yeniden bir doğuş mümkünmüydü...?

Damlaların her düştüğü noktada çıkardığı tınılar kulaklarını tımalıyordu...tek bir damladan oluşan zerreler tekrar eski hallerini alabileceklermiydi???Damla misali olmuş fikirlerim,düşüncelerim,yaşadıklarım her çarptıktan sonra parçalandığı noktanın etrafında yeni bir form alarak değişimin deviniminden etkileneceklermiydi zamanla????Beynimdeki çatışmalar yaralıyordu,birbirlerine acımıyorlardı ...olguların sorguculuğu her kafamı koyduğum yastığımın üstünde volta atıyorlardı fikirlerimin üzerinde...doğru,gerçek,fikir ne kadar özgürdü zamanın akıcılığında!!!Tiyatral bir eda ile çatışan düşünceler belkide bir dramın sonunu görüyordu son perde ama intihar eden kum taneleri peşlerinden o kadar çok ide'yi sürüklüyorduki farkında olamıyordum kimi zaman....

Zaman yığılıyordu varisli bacakları ağrılarını göçebe bir kavim gibi gezdiriyordu bedenimde....kum tanelerinin intiharları ile özgürlük empozesini yapabilecekmiydi hümanite üzerinde!!!Asimile edilmiş olgular yeniden bir vücuda bürüneceklermiydi...diriliş mümkünmüydü değişimin deviniminden yararlanmadan tabulaşmış idelerin...Dengesizleşmiş yaşamın sebebi bu değişim deviniminden etkilenmeden çıkmış bir yaşamı savunan idelermiydi...tabutlaştırmak değilmiydi yaşamı değişmeden,gelişmeden yaşamak...!!!!

Sebebi neydi acaba,kum tanelerinin intiharının.Hiç düşündünüz mü kaybedilen her kum tanesinin ardından kazanmamız gereken yada yaşantımıza katmamız gereken idelerin beynimizdeki yokluluğunu,istediniz mi değişimin devinimini yaşamak?

Yerle yeksan, ıslak saçlı, kem gözlü,
Kavim göçlerinden bu yana ağlayan
Ve durmadan
Cep kanyağı yakıcılığında ezgiler
Çalan, çaldıran, yakalatan
Adı bende gizli bir kadındı İstanbul

Şehre bir yağmur yağdı
Ben ağladım

Sevilirken ayrılmak mı kaldı Bizanstan
Yalan dolan yoktu gözlerde sadece ses
Verilen sözler birdi edilen yeminler sıfır
Eşyalar alındı fotoğraflar söküldü
yerlerinden
Bir aşkın izlerini yok edecek yeni bir aşk
sipariş edildi yeniden

Bir şehre yağmur yağdı
Ben ağladım

Kim daha çok yalan söndürdü çay
bardaklarında
Hangisi talandı demli öpücüklerin
Ve buğularda yitirilen kimin adıydı
Bir aşktan diğerine kaç saate gidiliyordu
Soyulur muydu kabuğu hayatın
Yoksa bütün vitamini kabuğunda mıydı?

Yağmur şehre bir yağdı
Ben ağladım

Ben ençok seni götürdüm giderken
Aklımın nakliyesiydi asıl yoran taşıyıcıları
Yardan düşmüştüm yaralarım yardan armağandı
Ben sevmeyi beceremedim belki de sevilmeyi
Benim sevmeye engel evcil acılarım vardı

Ben yağmur ağladım bir şehre yağdı
Ben şehre ağladım bir yağmur yağdı
Ben bir ağladım şehre yağmur yağdı

Ben...
Yağmur...
Ağladım...

Yerle yeksan, ıslak saçlı, kem gözlü,
Kavim göçlerinden bu yana ağlayan
Ve durmadan
Cep kanyağı yakıcılığında ezgiler
Çalan, çaldıran, yakalatan
Adı bende gizli bir kadındı İstanbul

Şehre bir yağmur yağdı
Ben ağladım

Sevilirken ayrılmak mı kaldı Bizanstan
Yalan dolan yoktu gözlerde sadece ses
Verilen sözler birdi edilen yeminler sıfır
Eşyalar alındı fotoğraflar söküldü
yerlerinden
Bir aşkın izlerini yok edecek yeni bir aşk
sipariş edildi yeniden

Bir şehre yağmur yağdı
Ben ağladım

Kim daha çok yalan söndürdü çay
bardaklarında
Hangisi talandı demli öpücüklerin
Ve buğularda yitirilen kimin adıydı
Bir aşktan diğerine kaç saate gidiliyordu
Soyulur muydu kabuğu hayatın
Yoksa bütün vitamini kabuğunda mıydı?

Yağmur şehre bir yağdı
Ben ağladım

Ben ençok seni götürdüm giderken
Aklımın nakliyesiydi asıl yoran taşıyıcıları
Yardan düşmüştüm yaralarım yardan armağandı
Ben sevmeyi beceremedim belki de sevilmeyi
Benim sevmeye engel evcil acılarım vardı

Ben yağmur ağladım bir şehre yağdı
Ben şehre ağladım bir yağmur yağdı
Ben bir ağladım şehre yağmur yağdı

Ben...
Yağmur...
Ağladım...
Yerle yeksan, ıslak saçlı, kem gözlü,
Kavim göçlerinden bu yana ağlayan
Ve durmadan
Cep kanyağı yakıcılığında ezgiler
Çalan, çaldıran, yakalatan
Adı bende gizli bir kadındı İstanbul

Şehre bir yağmur yağdı
Ben ağladım

Sevilirken ayrılmak mı kaldı Bizanstan
Yalan dolan yoktu gözlerde sadece ses
Verilen sözler birdi edilen yeminler sıfır
Eşyalar alındı fotoğraflar söküldü
yerlerinden
Bir aşkın izlerini yok edecek yeni bir aşk
sipariş edildi yeniden

Bir şehre yağmur yağdı
Ben ağladım

Kim daha çok yalan söndürdü çay
bardaklarında
Hangisi talandı demli öpücüklerin
Ve buğularda yitirilen kimin adıydı
Bir aşktan diğerine kaç saate gidiliyordu
Soyulur muydu kabuğu hayatın
Yoksa bütün vitamini kabuğunda mıydı?

Yağmur şehre bir yağdı
Ben ağladım

Ben ençok seni götürdüm giderken
Aklımın nakliyesiydi asıl yoran taşıyıcıları
Yardan düşmüştüm yaralarım yardan armağandı
Ben sevmeyi beceremedim belki de sevilmeyi
Benim sevmeye engel evcil acılarım vardı

Ben yağmur ağladım bir şehre yağdı
Ben şehre ağladım bir yağmur yağdı
Ben bir ağladım şehre yağmur yağdı

Ben...
Yağmur...
Ağladım...

YILMAZ ERDOĞAN

aşk yasaklandı artık halka açık yerlerde
el tutmak yol açıyor diye hesapsız susmalara
kaldırdık tüm tutuşmaları
yasak kelime onu yapmak
yalan söylemek mecburi ve serbest
ayyuka çıktı
artık yağmur sonraları toprak kokmak yok
tomurcuklanmak günah ve bir insan gözü yüzünden yüz gün art arda uyunmamak yok
kimse ölmesin diye kimsenin aklında
her sevdalı verdiği sözü geri alacak
güneşi,ayı hatta hiçbir tabiat olayı şahit gösterilmeyecek
hiçbir sevdaya
ne deniyorsa onu atacak kalp
ve süresi yirmi dört saate çıkarılacak
meskün mahallarde ağlamanın.......

seni kim çizebilir şubat yolcusu
yalnız akşam olsun dağınık olsun
ceplerinde bozuk bir bulut uğultusu
geceleyin dörtte bir ölüm korkusu
dörtte dört sabaha karşı yağmursun

seni kim çizebilir şubat yolcusu
sen bütün çizgileri bozuyorsun....

söndürün içimdeki
tüm mumları
karanlıklara boğun
yanlız bırakın yine
her zamanki gibi..
ne sizler anladınız beni
nede zaman;
hayat anlamsızlığında
benide kattı kendine
her şey rengini yitirdi
her başlangıç
beklenmedik sonla bitti
neydi istenen
neydi beklenen
hangi yanlış doğruya
hangi doğru geçmişe döndü
yoktu olmamıştı
gerçekler
maskeli suratlar
sahte tebessümler
yarım kalmıştı dudaklarda
içi geçmiş bir yaşam
boynunu bükmüş
sevgiler
sewgililer
ve asılı kalmış
umutlar...

Yıldız avuçlarım
göğün mavisinde
her dem bakışlarına
gözlerinin deryasına..,
pusu duran ellerimi
sana tuzaklarım
her tetik düşürdüğünde gözlerin
ölüme az kalırım
yanlız gördü ya
gelir bende kalır yanlızlık
uzar gecelerim.... İstanbul a
yağmur yağar
karla karışık
karı ayıklarım
yağmur kokularını
alırım koynuma
ot koyarım
göz ucuma.
anlarım ...
yine
yangın
yine
hasret
yıkanan İstanbul da
payıma düşen
bide
giderkenki yüzünün ıslaklığı....

Üç adamin destani Gün kendinden geçinceye kadar
Ispiyon kuytularda ihanet gizlidir Gammazlanan türkülerin isyanidir Türkü notada tini
Kavalda nagme Dilden dile sestir Ve yarim kalmiş bütün sevdalarda
Daim gözyaşi ile akan Hüzün gizlidir

Hüzün siyahtir

Bu üç adam destanidir
Mangal yürekli üç adam
Ayaklarindan kurşun sekerek
Gelinlik bir kiz kucaklar gibi
Yürüdüler sehpaya
Dar agaci utandi
Yagli ip utandi
Tanik duvarlar
Tanik kuşlar
Ve şafak utandi Cellat utanmaz!.
Yalniz
Hüzün Kaldi avluda sesiz

Hüzün siyahtir

Gün kendinden geçinceye kadar Salaş yagmurlarda Islanmiş bir arzudur hayat Kuşatilmiş vurgunlara sessizlik Kendini inkardir Pervazsiz Ve onlar Avaz-avaz Tükürdüler yüzüne karanligin Siyah işiga boyandi Güne eridi Ve yildizlar terk eti geceyi Bize hüzün kaldi

Hüzün siyahtir

Inan ki çocuk Bu onlarin türküsüdür Ne bir fazla Ne bir eksik Üç kadim dost Üç deli rüzgar Hirçin Ve asi Üç yürekli adam Hüzün yakişmazdi onlara
Çünkü

Hüzün siyahtir

Ve yaşamda Çok renk vardir çocuk Çok renk Taniyacaksin Ama...

Hüzün Siyahtir

O kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar
bırakılmasaydı eğer.

Dayanılması o kadar da zor değildir,
büyük ayrılıklar bile, en güzel yerde başlatılsaydı eğer.

Utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer.

Yüz kızartıcı bir suç değildir hırsızlık,
çalınan birinin kalbiyse eğer.

Korkulacak bir yanı yoktur aşkların,
insan bütün derilerden soyunabilseydi eğer.

O kadar da yürek burkmazdı alışılmış bir ses,
hiçbir zaman duyulmasaydı eğer.

Daha çabuk unutulurdu belki su sızdırmayan sarılmalar,
kara sevdayla sarıp sarmalanmasalardı eğer.

Belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine delice bakmasalardı eğer.

Çabuk unutulurdu ıslak bir öpücüğün yakıcı tadı
belki de,
kalp, göğüs kafesine o kadar yüklenmeseydi eğer.

Yerini başka şeyler alabilirdi uzun gece
sohbetlerinin,
son sigara yudum yudum paylaşılmasaydı eğer.

Düşlere bile kar yağmazdı hiçbir zaman,
meydan savaşlarında korkular, aşkı ağır
yaralamasaydı eğer.

Su gibi akıp geçerdi hiç geçmeyecekmiş gibi duran zaman,
beklemeye değecek olan gelecekse sonunda eğer.

Rengi bile solardı düşlerdeki saçların zamanla,
tanımsız kokuları yastıklara yapışıp kalmasaydı eğer.

O büyük, o görkemli son, ölüm bile anlamını yitirirdi,
yaşanılası her şey yaşanmış olsaydı eğer.

O kadar da çekilmez olmazdı yalnızlıklar,
son umut ışığı da sönmemiş olsaydı eğer.

Bu kadar da ısıtmazdı belki de bahar güneşleri,
her kaybedişin ardından hayat yeniden başlamasaydı eğer.

Kahvaltıdan da önce sigaraya sarılmak şart olmazdı belki de,
dev bir özlem dalgası meydan okumasaydı eğer.

Anılarda kalırdı belki de zamanla ince bel,
namussuz çay bile ince belli bardaktan verilmeseydi eğer.

Uykusuzluklar yıkıp geçmezdi, kısacık kestirmelerin ardından,
dokunulası ipekten bir o kadar uzakta olmasaydı eğer.

Issız bir yuva bile cennete dönüşebilirdi belki de,
sıcak bir gülüşle ısıtılsaydı eğer.

Yoksul düşmezdi yıllanmış şarap tadındaki şiirler böylesine,
kulağına okunacak biri olsaydı eğer.

İnanmak mümkün olmazdı her aşkın bağrında bir
ayrılık gizlendiğine
belki de, kartvizitinde "onca ayrılığın birinci
dereceden failidir"
denmeseydi eğer.

Gerçekten boynunu bükmezdi papatyalar,
ihanetinden onlar da payını almasaydı eğer.

Issızlığa teslim olmazdı sahiller,
kendi belirsiz sahillerinde amaçsız gezintilerle
avunmaya kalkmamış olsaydın eğer.

Sen gittikten sonra yalnız kalacağım.
Yalnız kalmaktan korkmuyorum da, ya canım ellerini
tutmak isterse...

Evet Sevgili,
Kim özlerdi avuç içlerinin ter kokusunu, kim
uzanmak isterdi ince parmaklarına,
mazilerinde görkemli bir yaşanmışlığa tanıklık
etmiş olmasalardı eğer!!

can yücel

başım dönüyo duvarlar üstüme üstüme geliyo dazu aştım sanırım çözxümlemeye çalışıyorum içimdeki ağrıları...bi yanda dostum dostum güzel dostum çalıyo bi yanda su konulunca kendini bozan beyaz aşık olmak istiyorum... bu nebiçim hayat lan diye naralar atmak istiyorum umutsuzum mutsuzum bezginşm ama yinede ayaktayım bu nasıl bi çelişkidir çözen varsa banada anlatsın arkadaşlar...............

Üstüme üstüme geliyor gece.....o kadar doluyumki hayat karşı içimi bomboş bıraktı diye.Dönüp bakıyorum geriye ne kadar çok şey kaybetmişim ben,herşey eksik herşey yarım b ende.zehrini akıtıyor gece üzerime.Tüm yenilgilerimi önüme seriyor birer birer.Hiç yaşamadığım çocukluğum kendimle birlikte yok ettiğim umutlarım ve bi hiç uğruna yok edilmiş onca zaman keşkelerim o kadar çokki zaman geriye dönmüyor ne yazıkki...şimdimi?yakılmış yıkılmış ölümle yaşam arasında gel gitler yaşayaşan,kimsenin kaldırmaya bile tenezzül etmediği bir enkaz...Ağlamak haykırmak yakmak yıkmak kırıp dökmek yitip gitmek istiyorum. Avuçlarımın arasından bir sabun gibi kayıp giderken hayatım sadece seyirci kalabiliyorum..yok oluyorum azalıp eksiliyorum her saniye.Soruyorum kendime ne istiyorum? nemi istiyorum?aslında hiç bişey. Şimdi farkediyorum bende bana bile yetecek ben kamamışki ne isteyebilirim..Sindiremiyorum bi türlü acılarımı her defasında biraz daha hissizleştiriyo beni sırtımdaki yük çok ağır artık taşıyamıyorum....Artık içimdeki benle savaşamıyorum,yoruldum.
Hep çok sert geçiyor mevsimler bende,baharım yok,içimde umutların ayaklandığı sevinçlerin yeşerdiği bi yazım yok belkide kendi kendimi imha etmeye hazırlanıyorum bilmiyorum bilemiyorum....

acılar paslandı, sesler kırıldı

yıkık duvarlar gibi kaldı gözlerim

kanıyorum küllerin en terli yerinden

yutağımda katılaşıp kalıyor çığlığım

bağıramıyorum bu kaçbin ölüm

kulağımda garip bir uğultu,yenilmiş günümde yenilenenememiş bir ben. Hayat bir insana sunulmuş en güzel armağan diye naralar atarken birileri durupta düşünüyorum engüzel armağanda ben niye payımı alamıyorum.Gözlerimi kapıyorum bi ara gece ve alkol. Kanlar görüyorum sahte kahkahalar çınlıyor kulaklarımda,karanlık upuzun bir tünel içinde kısılı kalmış bir ben.Kan damlıyor düşlerimden yitik yaralı bir ben ...Gecenin soğuğunu içimde hissediyorum bağırasım haykırasım geliyor uyanın lan uyanın gece tüm acımazlığıyla üstümüze üstümüze geliyor.Bağırıyorum ne gece duyuyor beni ne karanlık nede insanlar...Bi defa daha ezip geçiyor beni tüm kasvetiyle zalim karanlık..Acımı benle paylaşan kimse yok .yüreğimin en derin yeri acıyor bi anda.Hayat üstüme üstüme geliyor sanki benden alacak bir şeyi kalmış gibi.Gözbebeklerim büyüyor gıptayla baktığım her yana Yaşamın kıyısında kazanmak kadar kaybetmekte var diyorum ,bir ben inanıyor bana,kaybeden taraf oluca.Artık gözlerimi aydın gün olarak açmak istiyorum ama zemheri çöküyor yine düşlerime kırılıyor en nazlı yanım dökülüyor,eskimiş derme çatma duvarın sıvaları gibi...Umut insanın kendi kendine bulaştırdığı en büyük hastalıkmış sonradan anlıyorum sen doğmana bak güzel gün ben bir kez daha yeniliyorum sana boğazımda bir düğümle....

Kelimeler eksik, kelimeler yaralı. Kelimeler cılız. Taşımıyor,anlatmıyor, tanımlamıyor bu duyguyu.
Ben de...

Çok başka bir şey. Sevginin ortasında, derin acılar hisseder mi insan? Aydınlık gülümsemelerin içine, hüznü yerleştirir mi durup dururken? Gözlerine buğu,diline sitem, yüreğine burukluk, çöreklenir kalır mi asırlarca? Gelmeyeceğini bildiği mektup için, posta kutusunu hep ayni heyecanla açar mi? Dedim ya, başka bir şey bu. Ne kadar yalnızsam, o kadar seninleyim su günlerde.

Belki de en basta, tutup seni en derinlere koydum diye oldu bunlar. Kimseler ulaşmasın diye, kimselerin bilmediği, bulamayacağı yollara götürdüm seni. En derinlerde tuttum. Bana sakladım. Derine, hep daha derine... Seni yapayalnız, bir tek bana bıraktım. Paylaşamadım Yanlış yaptım.

Sana ulasan yolları kaybettim diye bütün bu şaşkınlıklar. Kendimi oradan oraya vurmam. Sağımda, solumda, ne zaman dikildiğini bilmediğim duvarlara çarpmam, hiç görmediğim çukurlarla boğuşmam.

Denizlerin, gürültüyle gelip vurduğu dehlizlerin, acili duvarları gibiyim. Duvarlarım yosunlu, duvarlarım kaygan, duvarlarımdan hiç tükenmeyen sular sızıyor.

Tutunamıyorum. Renklerim, gün içinde değişiyor. Soluyorum, soğuyorum. Güneş ulaşmıyor içerilerime. küfleniyorum, yaslanıyorum.Yalnızlıklar pesimde. Dokunduğum her ıslak duvardan, pis kokulu bir yalnızlık
bulaşıyor üstüme. Yapış, vıcık bir yalnızlık bu.

Biliyorum, bütün bunlar, hep benim suçum. Seni sakladığım yere ulaşamaz oldum. Yollar, gitgide uzadı ve karıştı. Ümidimi ısıtacak, parlatacak, kımıldatacak bir şeylere ihtiyacım var. Ah onun ne olduğunu biliyorum. Sonu sana geliyor her cümlenin.Her şeyin basında, içinde ve sonundasın. Bu değişmiyor.

Öyle içimsin ki.

Birden aklıma geldi, tuttum sana bir mektup yazdım dün. çok mutluydum... Gün içinde neler yaptığımı, nelere kızıp, nelerle mutlu olduğumu,tek tek anlattım. Mevsimlerin ve insanların nasıl karışık ve beklenmedik
olduklarını yazdım. "Yine zamansız yağmurlar" dedim, "Daha önce, hiç bu kadar zayıf değildi güneş ışınları" dedim, "Gerçekten buradaki şarkıları hiç öğrenmeyecek, bilmeyecek,söylemeyecek misin?" dedim.

Çok uzun bir mektup oldu Başından sonuna kadar okudum da. Neler yazmışım diye merakımdan. Sonra çekmecemden bir zarf çıkarıp, adini yazdım. Büyük harflerle, yalnızca adini. Adresini bilsem gönderir miydim, bilmiyorum.

Mektup cebimde. Cebim yüreğime yakın. Yüreğim sende. Sen yüreğime yakın. Öyleyse mektup sende.

Bu kadar içimdesin iste.

can dündar

...Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına.
Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır.
Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana...'
ataol behramoğlu

Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık. Babamız sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi.Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerkenbizler bir mumun ışığında bitirirdik kitaplarımızı.Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini,yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya.Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asıldık.Vurulduk ey halkım, unutma bizi...Yoksulluğun bükemediği bileklerimize çelik kelepçeler takıldı.İşkence hücrelerinde sabahladık kaç kez.İsteseydik, diplomalarımızı, mor binlikler getiren birer senet gibi kullanırdık.Mimardık, mühendistik, doktorduk, avukattık.Yazlık kışlık katlarımız, arabalarımız olurdu.Yüreğimiz, işçiyle birlikte attı.Yaşamımızın en güzel yıllarını, birer taze çiçek gibi verdik topluma.Bizleri yok etmek istediler hep.Öldürüldük ey halkım unutma bizi...Fidan gibi genç kızlardık.Hayat, şakırdayan bir şelale gibi akardı göz bebeklerimizden.Yirmi yaşında, yirmi bir yaşında, yirmi iki yaşında,işkencecilerin acımasız ellerine terk edildik.Direndik küçük yüreğimizle, direndik genç kızlık gururumuzla.Tükürülesi suratlarına karşı,bahar çiçekleri gibi taptaze inançlarımızı fırlattık boş birer eldiven gibi.Utanmadılar insanlıklarından, utanmadılar erkekliklerinden.Hücrelere atıldık ey halkım, unutma bizi...Ölümcül hastaydık. Bağırsaklarımız düğümlenmişti.Hipokrat yemini etmiş doktor kimlikli işkencecilerin elindeöldürüldük acımaksızın.Gelinliklerimizin ütüsü bozulmamıştı daha.Cezaevlerine kilitlenmiş kocalarımızın taptaze duygularına,birer mezar taşı gibi savrulduk.Vicdan sustu. Hukuk sustu, insanlık sustu.Göz göre göre öldürüldük ey halkım, unutma bizi...Kanserdik. Ölüm, her gün bir sinsi yılan gibi dolaşıyordu derilerimizde.Uydurma davalarla kapattılar hücrelere.Hastaydık. yurtdışına gitseydik kurtulurduk belki.Bir buçuk yaşındaki kızlarımızı öksüz bırakmazdık.Önce kolumuzu, omuz başından keserek,yurtseverlik borcumuzun diyeti olarak fırlattık önlerine.Sonra da otuz iki yaşında bırakıp gittik bu dünyayı, ecelsiz. uğur mumcu...

O SAHNEYİ ÇOK İYİ SOMUTLADIM

BİR MİTİNGE GİDER GİBİ GİDİCEM İDAMA

ASILMA GÜNÜ GELİP ÇATINCA

O SEVDİĞİM GİYİSİLERİMİ GİYİCEM POSTALLARIMI, PARKAMI

BEYAZ ÖLÜM GÖMLEĞİ GİYDİRMEK İSTİCEKLER,

GİYMİYCEM,

TRAŞ FALAN DA OLMUYCAM

ÖNCE GİDİP ORDA OTURCAK, BİR SİGARA YAKICAM

SONRA DEMLİK GÜZEL BİR ÇAY İÇİCEM

HA BAK RODRİGONUN O ÜNLÜ GİTAR KONÇERTOSUNU DİNLEMEK İSTERİM ORDA

SANIRIM ASILICAK BİR İNSANIN SON İSTEĞİNİ GERİ ÇEVİRMEZLER

SONRA URGANI KENDIM GEÇİRİCEM BOYNUMA

VE DÖNÜP, ORDA ASILMAMI SEYREDENLERE BURDA ÖLEN YALNIZCA BEDENİMDİR DİYİCEM

AMA DÜŞÜNCEMİ ÖLDÜREMİCEKSİNİZ DÜŞÜNCEM YAŞIYCAKâ?¦

sarhoşum zannımca başım dönüyor... unutmak istiyorum silmek istiyorum tüm yaşanmışlığı. Bu gece böyle çıkarmak istiyorum acı tüm yaşanmışlığı benden mutlu edecek kimse mutlu kılacak hiç bişey yok sanki. Kusmak istiyorum tüm acılarımı geceye, insanlara ama dokunmuyo zehrime kimse soruyorum kendime her gün içime çektiğim acının asıl sebebi ne tek soru tek cevap ben yok olsam yitip gitsem tıpkı bir sabun gibi avucumun içinden kayıp giden hayatım gibi çözümlenirmi bişeyler? Hiç tanımadığım bi insanla konuşasım var bu gece içimi dökesim başımı omzuna kyup ağlayasım ama ne gece var bende nede ağlanacak bi omuz şimdi sorar oldum kendime niye varım ne için soluyorum kirlenmiş kirletilmiş bi havayı saçmaladıkça saçmalayasım geliyooo ama sözlerin tükendiği bi yer de var ya benimkide öle bişey galiba boşver diyorum bi daha kendime boşver bi kere daha hayata ama şu bi gerçek ya asıl boşverilmiş benim ya... bi defa daha özür diler oldum kendimden ve hayatımdan...

Durmadan kurulup dağılan bu yerde
Hiç bir dost arama.
Güvenilir bir sığınak, hiç! ..

Bırak acı yüreğinde konaklasın
Olmaza çare arama...
Kimse sana gülmeden sen acıya gülümse,
Yaşamana bak!

ömer hayyam

İnsanlar yeterince haksızlığa uğradığında yeterince dövüldüğünde çocuklar,insanlığa saldırırlar . Acı,adaletsizlik ve vicdansızlıkla yeterince hırpalandığında,kendi kendini imha eden bi organizmadır insanlık...

yaralı yanlarımı kuşanıyorum
çırılçıplak ve erkek
uykuların kadar uyanık ve yenik
şiirler kadar

içtikçe
cam kırıklarına basıyorum hayatımın
yeniliyorum
galip gelen yerlerimi seninle
öncekiler gibi sıradan
gidenler gibi kızgın
kırgın tarihinden
savaşların başlangıç ve bitişlerini
imzalı imzasız antlaşmaları
kan renginde verilen sözleri hatırlıyorum
uğursuz haziranlarını
meydanlarda çürüyen ölülerin
yetiş diyorum yeniliyorum
galip gelen yerlerimi
ölü sevişmelerden devşiriyorum
içine boşaldığım sabahları
sancı diyorum sancı
köpeklere kızıyorum nedensiz

yeniliyorum
galip gelen yerlerimi
önsözlerini ezberliyorum okumadığım kitaların
kahramanlar adam gibi ölsün istiyorum
sozsözü intiharla yazılan romanlarda
herkes için mutsuz sonlarım var
yar yeniliyorum
iyileştirmiyor beni
yarım kalmış uykular
durup dururken yabancı dillere çevriliyor
en sevdiğim şarkılar

yineliyorum yar
yeniliyorum
galip sandığım yerlerimden
yeniliyorum yar
yenildikçe
yenileniyor aramızdaki duvar..

Düşlerin anlattığı,
Alıp eline kazma küreği
ve birazda mutluluk harcı
Yeni bir dünya inşa etmek.

İnsanların anlattığı,
Uzanarak ekmeğe doğru
ve biraz katığını alarak eline
Karnını doyurmak.

Mutluluğun anlattığı,
Sarılarak aşkın eteğine
ve bırakarak tüm acılarını
Sevgiye erişmek.

Yaşamın anlattığı,
Koşarak geleceğe doğru
ve ne kazanırsan kar misali
Hayatını sürdürmek.

Umutsuzluğun anlattığı,
Koşarak karanlığa doğru
ve korkuyu sararak kalbine
Hayatına son vermek.

Benim anladığım;
Hiçbir zaman yozlaşmadan
Düşlerimi bırakmadan
Umutsuzluğu ardıma katmadan,
Yaşamayı öğrendikten sonra
İnsanlardan utanmadan,
Yaşama dört elle sarılıp
Hiçbir zaman bırakmadan,
Mutluluğu kalbime gömüp
Ölünceye kadar çıkartmadan,
Zamanı gelince
Geride göz yaşı bırakmadan
Sürdürüp hayatımı
Ve her şeyden birer tutam alarak
Karışık bir hayat yaşamak.
Hani denir ya “ortaya karışık lütfen”diye
İşte ben ondan istiyorum müsaadenizle.

Çok uzaklarda bir kadın
Yüreğinin perdelerini sımsıkı kapatmıştı.
Belki de bu perdelerden bunalmıştı
Karanlığa alışan gözleri
Yüreğinin kaynarında yanıyordu
İçinde köpekbalıklarının boğulduğu
Bir kızıldeniz saklıyordu.
Kirpiklerinin kıyısındaydı
İlk damla ayrıldı buluttan
Sonra ikincisi, üçüncüsü...
Issız sokaklarda kırmızı kiremitlerden
Toz yükseliyordu.
Hangi kaçış uğultusunu dindirebilir
içinizdeki mavi karlı ormanın?
Hangi çınar dallarının kırıldığı yerden inlemez?
Sonunda dağlayanı olmuşsa ömrünüzün
O sağnaktan arda kalan.
Sargılar sarabilir mi yaralarınızı,
O liman, yürekte değilse eğer
artık neye sığınır insan?
Bir ırmağın sesini alıp
Gitmek istiyorum, sevdiğim hoşçakal.
Bak; işte akşam oldu.
ve suskunsa tüm sokaklar
camlardaysan şehir ışıklarında
Gelirim, serilirim sular gibi kıyılarına
Gelirim, karışırım martıların çığlıklarına
Gelirim, sokulurum derin seher uykularına.

Özledim seni...
Ayrılık yüreğimi karıncalandırıyor nicedir...
Beynimi uyuşturu­yor özlemin...
Çok sık birlikte olamasak bile benimle olduğunu bilmenin bunca yıl içimi nasıl ısıttığını yeni yeni anlıyorum.
Yokluğun, hatırlandıkça yüreğime saplanan bir sızı olmaktan çıkıp mütemadi bir boşluğa dönüşüyor.
Sabahlara seni okşayarak başlamaları akşamları, her işi bir kenara koyup seninle başbaşa karşılamaları özlüyorum; oynaşmalarımızı, hırlaşmalarımızı, yürüyüşlerimizi, sevimli haşarılığını, çocuksu küskünlüğünü...
Nasıl da serttin başkalarına karşı beni savunurken; ve ne yumuşak, bir çift kısık gözle kendini ellerimin okşayışına bırakırken... ya da kolyeni çözdüğümde kollarıma atlarken...
Hasta olduğunda, o korkunç kriz gecelerinde günler, geceler boyu nöbet tuttuk başında... o şen kahkahalarına yeniden kavuşabilmek için sessiz dualar ederek...
"Atlattı" müjdesini kutlarken yorgun bedenindeki yaraları okşayarak, doktorun böldü sevincimizi:
"Yaşayamaz artık bu evde... yüksek binalar ve be­ton duvarların gri kentinde" dedi, "O gitmeli... ve kendine yeni bir hayat çizmeli..."
Bilsen, ne zor gitmen gerektiğini bile bile "Kal" demek sana...
Ne zor, senin için ebedi mutluluğun beni unut­mandan geçtiğini bilmek...
Gitmeni asla istemediğim halde, buna mecbur olduğumuzu görmek ve sana bunları söyleyemeden "Git artık" demek...
"Beni ne kadar çabuk unutursan, o kadar çabuk kavuşacaksın mutluluğa" demek sana ne zor...
Sesimi, kokumu çekip alıvermek beyninden, sesin, kokun hâlâ beynimdeyken...
... seni görmemek ve belki yıllar sonra karşılaştığımızda bana bir yabancı gibi bakma­nı istemek senden...
... yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime söz geçirmek...
... ve sonra kendi ellerimle bindirip seni yabancı bir arabanın arka koltuğuna, birlikte güneşlendiğimiz onca yazı, yanyana titreştiğimiz onca kışı, paylaştığımız bunca acıyı, onca kahkahayı ve bütün o uzak yeşillikleri katıp yorgun bedeninin yanına, arkandan pişmanlık gözyaşları dökmek ne zor...
... ne zor hiç tanımadan seni emanet ettiğim bir şoföre "Hızla uzaklaş buradan ve gidebileceğin kadar uzağa git" demek...
... yokluğunu beklemek, ne zor...

• * *

Bunları düşündükçe, şu anda uzakta bir yerlerde üşüdüğünü sezinleyerek panikliyorum. Bütün engelleri aşıp terkedilmiş caddeleri, kimsesiz sokakları. yalnız bulvarları arşınlayarak sana ulaşmak, sessizce başını okşamak, kulağına sevgi sözcükleri fısıldamak ve yavaşça üzerini örtmek geçiyor içimden...
Paylaştığımız bir mazinin, yitirdiğimiz bir geleceğe dönüşmesinden hicran duyuyorum.
Gizli gizli hüzünlendiğim akşamlardan birinde, terketmişlere özgü bir terkedilme korkusunu da yüreğimin derinlerinde duyarak sana koşmak, yaptıklarım ve daha çok da yapamadıklarım için özür dilemek ve
"Geri dön bebeğim" demek istiyorum:
"Geri dön... kulüben seni bekliyor..." can dündar